تخصیص دارایی ها به چه معناست؟

تخصیص دارایی

تخصیص دارایی عبارت است از اجرای یک استراتژی سرمایه گذاری که سعی در تعادل ریسک در مقابل پاداش با تنظیم درصد هر دارایی در یک سبد سرمایه گذاری ، با توجه به تحمل ریسک سرمایه گذار، اهداف و چارچوب زمانی سرمایه گذاری است. تمرکز بر روی ویژگی های نمونه کارها کلی است. چنین استراتژی با رویکردی که بر دارایی های فردی متمرکز است، مغایرت دارد.

تعریف

بسیاری از کارشناسان مالی معتقدند که تخصیص دارایی عامل مهمی در تعیین بازده برای یک سبد سرمایه گذاری است. تخصیص دارایی مبتنی بر این اصل است که دارایی های مختلف در شرایط گوناگون بازار و اقتصادی متفاوت عمل می کنند.

یک توجیه اساسی برای تخصیص دارایی، این مفهوم است که طبقات دارایی های مختلف بازده هایی را ارائه می دهند که کاملاً همبسته نیستند، از این رو تنوع بخشی، ریسک کلی را از نظر متغیر بودن بازده برای سطح معینی از بازده مورد انتظار کاهش می دهد. متنوع سازی دارایی به عنوان “تنها ناهار رایگان که در بازی سرمایه گذاری خواهید یافت” توصیف شده است. تحقیقات آکادمیک به سختی ، اهمیت و فواید تخصیص دارایی و مشکلات مدیریت فعال را توضیح داده است (به بخش مطالعات دانشگاهی در زیر مراجعه کنید).

اگرچه خطر تا زمانی که ارتباطات کامل نباشد کاهش می یابد، اما معمولاً براساس روابط آماری (مانند همبستگی و واریانس) که در طی دوره گذشته وجود داشته، پیش بینی می شود (کاملاً یا جزئی). انتظارات برای بازگشت اغلب به همان روش حاصل می شود. مطالعات این روشهای پیش بینی مسیر مهمی از تحقیقات دانشگاهی را تشکیل می دهند. هنگامی که چنین رویکردهای گذشته نگر برای پیش بینی بازده یا ریسک های آتی با استفاده از روش سنتی بهینه سازی واریانس برای تخصیص دارایی های نظریه مدرن نمونه کارها (MPT) استفاده می شود، در واقع استراتژی پیش بینی ریسک ها و بازده های آینده بر اساس تاریخ است. از آنجا که هیچ تضمینی مبنی بر ادامه روابط گذشته در آینده وجود ندارد، این یکی از “ارتباطات ضعیف” در استراتژی های تخصیص دارایی سنتی است که از MPT حاصل می شود. ضعف های ظریف تر، شامل خطاهای به ظاهر ناچیز در پیش بینی منجر به تخصیص های پیشنهادی می شود که به شدت از دستورالعمل های سرمایه گذاری و / یا غیر عملی استفاده می شوند ـ حتی معمولا ” حس ششم” مدیر سرمایه گذاری از یک استراتژی تخصیص نمونه کارها را نقض میکند.

طبقات دارایی

طبقه دارایی، گروهی از منابع اقتصادی است که دارای خصوصیات مشابهی مانند ریسک پذیری و بازده است. انواع بسیاری از دارایی ها وجود دارند که ممکن است در استراتژی تخصیص دارایی لحاظ بشوند یا نشوند.

دارایی عرفی

طبقات دارایی “عرفی” سهام ، اوراق قرضه و پول نقد هستند :

  • دارایی : ارزش ، سود ، رشد یا بخش خاص (یا “ترکیبی” از هر دو یا چند مورد قبلی) ؛ سرمایه زیاد در مقابل سرمایه متوسط ، سرمایه کم یا میکرو سرمایه ؛ بازار های داخلی ، خارجی (توسعه یافته) ، نوظهور یا مرزی
  • اوراق قرضه (اوراق بهادار عموماً با درآمد ثابت) : درجه سرمایه گذاری یا اوراق قرضه ی پربهره (بازده بالا) ؛ دولت یا شرکت های بزرگ؛ کوتاه مدت، میان مدت، بلند مدت؛ بازارهای داخلی، خارجی، نوظهور
  • وجه نقدی و معادل نقدی (به عنوان مثال، حساب سپرده، صندوق بازار پول)

تخصیص بین این سه ، نقطه شروع را فراهم می کند. معمولاً ابزارهای ترکیبی مانند اوراق قرضه قابل تبدیل و سهام ترجیحی در نظر گرفته می شوند و به عنوان ترکیبی از اوراق قرضه و سهام به شمارش می روند.

دارایی های جایگزین

سایر دارایی های جایگزین که ممکن است در نظر گرفته شود شامل :

  • کالاها : فلزات گرانبها ، فلزات غیر آهنی، کشاورزی، انرژی، و غیره.
  • املاک تجاری یا مسکونی (همچنین REITs)
  • اجناس قابل جمع آوری مانند آثار هنری، سکه یا تمبر
  • محصولات بیمه ای (بیمه مستمری سالیانه، بیمه مسکن ، اوراق بهادار حادثه ، محصولات بیمه زندگی شخصی و غیره)
  • مشتقات از قبیل استراتژی های طولانی مدت یا خنثی بازار، گزینه ها، بدهی وثیقه شده و معاملات آتی
  • ارز خارجی
  • سرمایه گذاری مخاطره آمیز
  • سهام خصوصی
  • اوراق بهادار فرسوده
  • زیرسازی
  • صندوق سرمایه گذاری تامینی

استراتژی تخصیص

چندین نوع استراتژی تخصیص دارایی بر اساس اهداف سرمایه گذاری، میزان تحمل ریسک، بازه های زمانی و متنوع سازی وجود دارد. متداول ترین اشکال تخصیص دارایی : تخصیص استراتژیک، تخصیص پویا، تخصیص تاکتیکی و تخصیص تابع مرکزی هستند.

تخصیص دارایی استراتژیک

هدف اصلی از تخصیص دارایی های استراتژیک ایجاد ترکیب دارایی است که می خواهد تعادل بهینه بین ریسک مورد انتظار و بازده برای یک افق سرمایه گذاری بلند مدت را فراهم کند. به طور کلی، استراتژی های تخصیص دارایی استراتژیک نسبت به محیط های اقتصادی بی طرف می باشد ، یعنی آنها وضع تخصیص خود را نسبت به تغییر وضعیت بازار یا شرایط اقتصادی تغییر نمی دهند.

تخصیص دارایی پویا

تخصیص دارایی پویا شبیه به تخصیص دارایی استراتژیک است که در آن اوراق بهادار با اختصاص به ترکیب دارایی ایجاد شده که می خواهد تعادل بهینه بین ریسک مورد انتظار و بازگرداندن برای یک افق سرمایه گذاری بلند مدت ایجاد کند. مانند تدبیر تخصیص استراتژیک، استراتژی پویا تا حد زیادی در معرض طبقات دارایی اصلی خود قرار دارند. با این حال، برخلاف راهبردهای استراتژیک، موجودی تخصیص دارایی وضعیت خود را در طول زمان نسبت به تغییرات در اقتصادی تنظیم می کند.

تخصیص دارایی تاکتیکی

تخصیص دارایی تاکتیکی یک استراتژی است که در آن یک سرمایه گذار از یک رویکرد فعال تر استفاده می کند که سعی دارد یک سبد سهام را در آن دارایی ها، بخش ها یا سهام فردی قرار دهد که بیشترین پتانسیل را برای سودهای مدنظر نشان می دهد. در حالی که ترکیب اصلی دارایی درست شبیه به نمونه کارهای استراتژیک و پویا است، استراتژی های تاکتیکی اغلب فعالانه تر مورد معامله قرار می گیرند و آزاد هستند که به طور کامل در داخل و خارج از طبقه دارایی اصلی خود حرکت کنند.

تخصیص دارایی تابع مرکزی

استراتژی های اختصاصی تابع مرکزی معمولاً حاوی یک عنصر استراتژیک “مرکز”  هستند که مهمترین بخش از نمونه کارها را تشکیل می دهد، در حالی که از یک استراتژی “پیرو” پویا یا تاکتیکی استفاده می کند که بخش کوچکی از نمونه کارها را تشکیل می دهد. در این روش، استراتژی اختصاصی ماهواره ای ترکیبی از استراتژی های اختصاصی استراتژیک و پویا / تاکتیکی ذکر شده در بالا است.

برای دوستانتان بفرستید:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 − هجده =